009 | ADHD en onthaasten: 3 tips voor meer rust in een haastige wereld

Ben jij toe aan een dag waarop je niet overweldigd bent aan het einde van de dag?

Wil jij een manier vinden om alles te kunnen combineren? Je geloof, het huishouden, je werk, je gezinsleven, sociale afspraken…

Misschien is dit al overweldigend voor je als ik het zo opnoem.

Zoek jij naar de rust en de handvatten om tijd met God, die ruimte en rust, weer terug te vinden?

Dan zit je hier precies goed. Welkom bij de Faith Fueled ADHD Moms Podcast.

Ik ben Aimee Raadman. Ik ben ADHD-coach met bijna 34 jaar persoonlijke levenservaring met ADHD. Ik ben moeder van twee kleine kinderen en iemand die na een flinke burn-out van God de roeping meekreeg om andere christelijke moeders zoals jij met ADHD te helpen.

In deze podcast geef ik jou de handvatten voor hemelse rust in je hoofd, in je huis en in je hart, samen met Jezus.

Want jij bent niet je diagnose. Je bent een kind van de Allerhoogste en je bent wonderlijk gemaakt.

Heb je je koffie of thee al bij je? Ga die lekker zetten, pak je notitieboekje erbij, pak lekker een dekentje erbij, en dan gaan we beginnen.

Superleuk! We zijn er weer voor een nieuwe aflevering van Faith Fueled ADHD Moms. Superleuk dat je er weer bent.

Ik weet niet hoe je er vandaag bij zit. Ik zit momenteel midden in mijn vakantie en ik ga woensdag ook nog op vakantie. Het is 31 augustus terwijl ik dit opneem, dus de scholen zijn weer begonnen.

Het normale leventje qua school begint hier en daar weer een beetje, maar ik moet zelf zeggen dat ik toch nog een beetje in de vakantiesferen zit.

We zijn met het gezin lekker op de camping geweest en dat is toch een wonderlijk staaltje onthaasten, moet ik zeggen.

En in dat onthaasten merkte ik ook echt wat een soort campingleven met je kan doen, met je haast en met je rust. Vooral echt tot rust komen, hè?

In de vakantie dacht ik: laat dat nou het perfecte onderwerp zijn voor deze podcastaflevering, namelijk onthaasten.

Want in een wereld die lijkt alsof die altijd haast heeft, is dat best lastig, hè?

En daar ben ik ook geweest.

En daar ben ik af en toe nog steeds.

Ik moet je eerlijk zeggen: toen vanmorgen de planning weer een beetje zoals normaal moest gaan en de wekkers weer gezet moesten worden, had ik best wel de neiging om in de stress te schieten.

De boterhammen moeten gesmeerd worden. De bekers moeten klaargezet worden.

En nou ja, je snapt hem misschien wel.

Misschien heb je zelf kleine kinderen. Misschien zijn je kinderen alweer wat ouder. Misschien heb je nog geen kinderen momenteel, maar is voor jou het werk weer begonnen.

En staat voor jou de wekker ook maar op een bepaalde tijd.

Ik weet niet hoe vroeg je wakker moet worden, maar misschien denk je ook al bij een wekker: oké, daar komt de haast.

Want als de wekker gaat, betekent het dat ik moet opschieten, me moet klaarmaken, naar werk en/of school moet en misschien beide moet combineren.

En meid, je bent daar niet de enige in.

Ik weet precies waar je je ongeveer in bevindt of wat je voelt.

En daarom deel ik in deze podcastaflevering drie tips met jou om te onthaasten. Of eigenlijk: een aantal oefeningen om bewust even wat te vertragen.

Verwacht ik nu dat je heel rustig, zonder te bewegen, zonder ook maar iets te doen naar deze podcast gaat luisteren?

Nee, absoluut niet.

Terwijl ik deze podcast aan het opnemen ben, ben ik wild met mijn armen aan het flapperen en aan het praten tegen jullie, zoals ik in het normale leven ook praat, namelijk heel veel met mijn handen.

Maar wat ik wel van je vraag, is om misschien een potlood of een pen erbij te pakken en een schriftje, want wellicht heb je nog wel wat aan deze tips.

En voordat ik met jullie induik in hoe je nou gaat onthaasten, wat het gevoel van haast eigenlijk met zich mee kan brengen en wat precies de gevolgen zijn, deel ik ook een beetje met jullie wat mij de laatste tijd is opgevallen.

En dat heeft namelijk ook met podcasting te maken.

We waren net terug van onze heerlijke vakantie. Overigens ook een beetje een pechvakantie, want we hebben in 2026 nog nooit zo'n droge zomer gehad en uitgerekend wanneer wij gaan, is het natuurlijk continu aan het regenen.

Maar goed, maakt niet uit. Dat mag de pret niet laten drukken.

Natuurlijk maak je er als gezin toch het beste van.

Maar we kwamen thuis en ik had op dat moment nog op de planning staan om mijn podcast op te nemen.

Wat ik altijd met veel plezier doe. Ik vind het altijd leuk om tegen jullie te praten.

Maar voordat ik dat ging doen, ging ik eerst de kinderen naar bed brengen, want ik neem mijn podcast wel eens 's avonds op. Dat vind ik net even wat handiger.

Overigens drink ik dan geen koffie, want dat is echt geen goed idee.

Dus uiteindelijk loop ik met de kinderen naar boven. Ik ga ze altijd een verhaaltje voorlezen en ik zing altijd met ze.

En daarna kletsen we individueel ook nog met elkaar om de dag een beetje door te spreken. En dat is ook een stukje verwerking voor ze.

Ik vind het altijd heel fijn. Zij vinden dat ook altijd heel fijn. Net even die tijd met mama of met papa.

Maar terwijl ik bezig was met het kletsen met de kinderen, merkte ik een soort haast bij mij opkomen.

Zo van: oké ja, ik vind het altijd heel gezellig om met jullie te kletsen, maar ik moet nu ook echt mijn podcasting gaan doen. Nu moet het eigenlijk een beetje snel.

Dus ik merkte dat ik wat gehaast werd.

Niet per se dat ik dan vervelend begon te worden — tenminste, dat hoop ik niet — maar wel dat ik vanbinnen een beetje gehaast werd.

Dus dingen werden een beetje afgeraffeld.

Ik nam niet echt de tijd om echt naar ze te luisteren, echt tot rust te komen en even met ze te zitten.

En op een gegeven moment dacht ik: ja hallo, waarom doe ik dat eigenlijk?

Waarom laat ik datgene wat ik in die zin leuk vind om te doen — want het is hartstikke leuk om een podcast te maken — bepalen wat er op dat moment belangrijker is?

Onlangs hoorde ik namelijk een supergoede opmerking van iemand die ik volg. Zij zei eigenlijk: is iets belangrijk, of is iets urgent?

Dus gaat datgene wat urgent is of op dat moment dringend voelt, hetgeen overstijgen wat echt belangrijk is?

En dat vond ik best een goede opmerking.

Want in principe voelde ik op dat moment dat podcasting urgent was.

Maar datgene wat echt belangrijk was op dat moment, was de tijd met mijn kinderen spenderen, tijd met ze doorbrengen en hun verhalen horen.

En op dat moment dacht ik ook: ja, waarom laat ik dit eigenlijk mijn tijd met mijn kinderen roven?

En weet je wat er nog het mooiste was?

Juist na die tijd met de kinderen heb ik zonder problemen mijn podcast op kunnen nemen. Zonder haast, gewoon op mijn gemak.

En was er eigenlijk helemaal niet zo veel aan de hand.

Dit is een voorbeeld uit mijn leven wat ik recent heb meegemaakt.

Maar misschien ervaren we dit allemaal wel met andere dingen.

Misschien hebben we wel eens in onze dag bedacht: oké, nu ga ik tijd spenderen met God. Of wil ik even de Bijbel proberen te beginnen te lezen.

En komt er een appje tussendoor, of een Instagram- of TikTok-berichtje en werkt dat superafleidend.

En ik ook geen veroordeling, hoor.

Ik ben precies ook daar geweest en ik heb dat af en toe gewoon nog steeds.

Want wat zo'n berichtje is, of de telefoon überhaupt, hè?

Een telefoon kan zoveel doen met onze gemoedsrust, mag ik bijna wel zeggen.

Want een telefoon kan zo schreeuwerig zijn en tegelijkertijd op stil staan.

Snap je een beetje wat ik daarmee bedoel?

Dus ook als die al naast je ligt, schreeuwt die echt een beetje om aandacht.

Is dit herkenbaar?

Ik weet niet of meerdere mensen dit hebben, maar vooral in mijn burn-out merkte ik het heel erg.

Mijn telefoon slokte zoveel tijd en aandacht op.

Het is eigenlijk best grappig: ga zo zelf eens kijken naar je eigen schermtijd en hoeveel je dat daadwerkelijk doet.

En misschien valt het echt bij jou mee, hè? Echt supergoed ook, en hou dat zo.

Want in principe: hoe belangrijk is die telefoon nou eigenlijk?

Maar wat ook wel frappant is: tijdens mijn burn-out merkte ik dat mijn telefoon niet alleen zoveel tijd innam, maar dat het ook iets deed met dingen die God mij echt gegeven heeft.

Er staat ook in Galaten 5 iets over de vrucht van de Geest, over geduld en liefde en nog veel meer.

Ik kan het hele lijstje niet uit mijn hoofd opnoemen.

Maar het viel mij op dat hoe meer tijd ik spendeerde op mijn telefoon, des te meer ik in het minder leuke lijstje van Galaten 5 kwam.

Dat ik ongeduldig werd en misschien heel erg op mezelf gericht, zonder dat ik dat überhaupt doorhad.

En dat is niet iets wat ik graag zou willen.

Dus toen ging mijn vraag ook een beetje van: hoeveel wil ik nog opofferen door mijn telefoon?

En niet alleen het opofferen van mijn rust en geduld, maar hoeveel zorgt mijn telefoon er eigenlijk voor dat ik me gehaast voel tijdens de dag?

En als ik nu terugkijk naar mijn burn-out, heeft het meer spenderen op mijn telefoon eigenlijk best wel ironisch genoeg een tegenovergesteld effect gehad.

Want toen ik me echt rot begon te voelen — bijvoorbeeld onzeker was of wanneer er van die vragen in mijn hoofd opkwamen van: oh, waarom lukt het me niet? Of: ik weet niet waar ik moet beginnen — merkte ik dat ik mijn telefoon ging pakken.

En ging scrollen.

En vervolgens dacht ik: oké, nu moet ik echt beginnen.

Maar dat riedeltje, dat patroon, is zo hardnekkig.

Want het rooft je eigenlijk van je concentratie. Het duurt vervolgens een tijdje voordat je weer volledig in die flow zit.

Maar voor mij was die 26 minuten waar ik het ooit over heb gehoord al helemaal niet haalbaar.

Na tien minuten had ik mijn telefoon alweer in mijn hand.

En je kunt je voorstellen dat dat wat doet met je concentratie.

Maar naast dat het ook wat doet met je concentratie, doet het gek genoeg ook wat met je haastgevoel.

Voor mij was het enorm: ik voelde me nog gehaaster, omdat ik er nog meer druk op ging zetten.

Dit moet gebeuren.

Ik moet dit doen.

Ik moet dit nu doen.

En daardoor werd het niet heel veel beter.

Daardoor ging ik ook heel streng zijn voor mezelf.

En ik weet niet of je dit herkent.

Misschien zit jij momenteel wel in een periode dat je je onrustig voelt en dat je niet weet hoe je überhaupt tot rust moet komen.

En dat je ook niet weet of je überhaupt gestrest bent of niet.

Dat je dat gevoel hebt van: weet ik eigenlijk nog wel wanneer ik gestrest ben?

Misschien is dat ook wel een soort defaultmodus geworden.

Dat kan allemaal.

Dat heb ik heel erg gehad.

Dat ik op een gegeven moment ook niet meer voelde van: oké, ben ik nou in rust of ben ik nou gestrest?

En doordat ik gestrest ben, ben ik dus misschien ook heel erg gehaast.

Dus naast dat ik jullie wat wilde vertellen over wat haast met mij heeft gedaan, wat mij tijdens mijn vakantie is opgevallen en wat het met podcasting te maken heeft, wil ik ook heel graag met jullie delen: drie stappen, of drie dingen die je zou kunnen doen.

Eigenlijk drie oefeningen om eens bewust te gaan onthaasten.

En zie het gewoon als een soort oefening die je vaker zou kunnen doen als een kleine stap om het tempo ietsjes naar beneden te krijgen.

En voel dan ook eens: oké, wat doet dit überhaupt met mij?

In die drie tips kom ik zo meteen nog op, dus blijf hangen.

Want wat haast eigenlijk ook heel erg doet, is mij niet alleen roven van mijn rust.

Want haast en rust zijn echt onverenigbaar.

Ik hoop dat jullie het met me eens zijn.

Ik kan niet rustig zijn en gehaast.

En ik kan niet gehaast zijn en mega rustig.

Dat mixt hopelijk niet.

Maar wat het ook enorm heeft gedaan — en soms, als ik niet uitkijk, nog steeds doet — is dat het mijn tijd met God aan het roven is.

Dus wat er dan gebeurt, is dat ik even snel een Bijbelversje ga lezen en daarna vervolgens weer direct naar mijn social media ga bijvoorbeeld.

Of mijn één-op-één-tijd met God — echt even rustig zitten, tussen aanhalingstekens rustig, want ik wiebel altijd met mijn benen of met mijn handen.

En dat is ook helemaal niet erg.

Je hoeft ook niet stil te zitten.

Maar de echte één-op-één-tijd, om in rust, zonder timer, eigenlijk even te zitten… ik merkte dat dat op een gegeven moment weg was.

Of nou, eerlijk: toen ik zo in mijn burn-out zat, heb ik dat überhaupt volgens mij nog maar nauwelijks gehad.

Echt tot rust komen bij de Bron van alle rust.

En dat is best ironisch, hè?

Als ik niet ga putten uit die Bron van rust, dan is het uiteindelijk ook niet gek dat ik uitdroog en blijf rennen.

Dus ik ging ook echt nadenken van: ja, die haast, die droogt me van zoveel dingen uit.

De rust om met mijn kinderen te zitten.

De rust om aan mijn werk te zitten.

De rust om tijd met God te kunnen spenderen.

Dus haast kost ons meer dan ons lief is, eigenlijk.

Denk er maar eens over na: wat betekent dat voor jouzelf?

Wat doet haast bij mij?

En hoe ziet dat er bij mij uit?

En zoals ik beloofd heb, komen nu die drie tips of drie oefeningen die je zou kunnen toepassen om eens bewust wat tempo te verminderen.

En ik begin bij tip nummer één.

Wat mij heel erg geholpen heeft in mijn burn-out, is bewust langzamer lopen.

En dan heb ik het ook over letterlijk langzamer lopen.

Toen ik in mijn burn-out zat — ik weet niet hoe vaak ik het woord burn-out wel niet heb gezegd in deze aflevering, maar voor de rest niet erg — vertel ik graag over mijn ervaring, zodat jullie ook weten dat ik heb meegemaakt waar jullie momenteel misschien zelf doorheen gaan of waar je misschien juist voor staat.

En omdat ik er ook doorheen ben gegaan, kan ik je er echt mee helpen om die rust weer terug te vinden.

Dus mocht je het tof vinden om door mij gecoacht te worden, zowel één-op-één coaching als groepscoaching, waar ik binnenkort meer over ga vertellen — daar ben ik superexcited voor — dan vertel ik daar binnenkort meer over.

Maar ja, ik kan jou daarin echt helpen om juist die rust weer terug te krijgen.

En juist voordat je helemaal in die burn-out zit.

Denk je nou: oké, met deze manier moet ik samenwerken, of daar moet ik meer over weten?

Plan dan nu snel jouw gratis gesprek met mij in via www.studiodoeners.nl.

Of stuur mij een mailtje naar hello@studiodoeners.nl.

En dan gaan we nu snel terug naar de tip over langzamer wandelen.

Want juist tijdens mijn burn-out heb ik heel erg gemerkt dat ik zo snel door mijn eigen huis aan het bewegen was.

Gewoon puur omdat het dan sneller was of iets dergelijks.

De ene die moest op dat moment een hapje hebben en de ander die moest op dat moment een doekje hebben, omdat de beker weer om was gegaan.

En daardoor voelde ik me zo gehaast.

En ja, het drinken moet natuurlijk opgeruimd worden wanneer het eroverheen is gegaan.

Maar maakt het dan uit of het binnen een halve seconde gebeurt of dat het binnen dertig seconden gebeurt?

Toen ik er zo doorheen zat, was het alsof alles à la minute moest gebeuren.

En daardoor vloog ik ook door het huis.

Ik heb echt gemerkt dat toen ik weer die rust probeerde terug te krijgen, langzamer lopen één van de dingen was die ik veel bewuster ben gaan doen.

Van: oké, ik merk dat ik bijvoorbeeld nu gehaast ben en ik ben nu de vaatwasser aan het uitruimen.

Maar kan ik dit ook iets rustiger doen?

Kan ik dit ook even op mijn dooie gemak doen, zodat ik niet compleet overprikkeld ben en misschien zelfs buiten adem als ik de vaatwasser uitpak?

En dat voelde in het begin mega tegennatuurlijk.

Want ik heb altijd dat ik dingen snel wil doen en alles is überhaupt snel bij mij.

Mijn hoofd is snel.

Mijn ideeën komen snel.

De oplossingen komen snel.

De ene keer wat minder snel en dat is ook helemaal oké.

Maar waarom moet het allemaal zo snel?

Het mag ook wat langzamer.

Wat dat betreft: gewoon bewust even rustiger.

En niet omdat ik denk van: ah, ik moet rustiger worden.

Ik heb gewoon een druk brein.

Maar ik geloof niet dat ik niet tot rust kan komen.

Ik geloof ook echt niet dat vrouwen met ADHD, of überhaupt mensen met ADHD, nooit tot rust kunnen komen.

Sterker nog, ik denk dat het stereotype heel vaak is dat mensen met ADHD zo druk zijn.

Dat alle dagen heel druk zijn.

Nou, ik denk dat we wel kunnen beamen dat het bijna alle dagen heel vermoeiend kan zijn.

Want juist die drukte in ons hoofd kan enorm veel energie leegtrekken.

Dus misschien mogen we daar ook wel wat liever in zijn, hè?

Dat we even wat vertragen.

Doe eens een oefening zoals het langzamer lopen.

Bewust langzamer lopen.

En dat voelt dus in het begin mega tegennatuurlijk.

Maar als je het vaker gaat doen, merk je misschien wel van: oh, dit doet wel iets met het gevoel van onthaasten.

Nou, dat is tip nummer één.

Dus: langzamer lopen.

Tip twee, die ik onlangs heb meegemaakt in mijn vakantie, is: ga kamperen.

En misschien denk je: ja, haha, no. Dat ga ik niet doen, want ik ben veel meer van een huisje.

Trust me, zo ben ik ook.

Ik vind een huisje in de meeste momenten eigenlijk veel fijner.

Maar ik ben het kamperen toch wel steeds meer gaan waarderen.

Zelfs in die regenachtige week.

En de reden dat ik dit als tip geef, ondanks dat het misschien voelt als wat meer aanpoten, is dat je bewust — al dan niet onbewust trouwens — enigszins gedwongen wordt om langzamer te leven.

Het koken gaat langzamer.

We hebben een grappig verhaal.

We hebben tijdens het kamperen denk ik een uur gedaan om onze eieren te koken.

En toen bleek de gasfles niet helemaal open te staan.

Trust me, dat doet een hele hoop met het trainen van je geduld.

Overigens is het wel gelukt.

We hebben uiteindelijk van de eieren kunnen genieten.

Maar juist tijdens het kamperen, omdat dingen niet helemaal snel beschikbaar zijn, zoals bijvoorbeeld het comfort dat je in een huisje hebt, merk je dat je tempo automatisch wat lager ligt.

Wij hebben zelf een vouwwagen en het is een heerlijke vouwwagen uit '93.

Het is dus allemaal even wat ouder, maar ja, ik weet niet, het heeft ook wel weer karakter of zo.

Maar wat ik merkte: een paar dagen later waren we in de IKEA.

Toen waren we ook weer klaar met het kamperen. De week was voorbij, het was hartstikke heerlijk.

En wat ik juist heel erg merkte, is dat toen wij in de IKEA waren, alles weer gehaast voelde.

Iedereen om ons heen was heel erg snel aan het lopen.

Bijna alsof ze zelf achter de meubels aan moesten gaan omdat ze anders aan het weglopen waren.

Ik weet het ook niet.

Maar alles en iedereen om ons heen was enorm gehaast.

En wij waren op dat moment van die personen die heel langzaam aan het lopen waren in de IKEA.

Ken je die mensen?

Dat is soms best irritant, toch?

Nou, die personen waren wij.

En eigenlijk vond ik dat helemaal niet erg.

Want ik vond het belangrijker dat ik op dat moment juist in de rust bleef en niet meeging met de meute, met alle haast.

Met als gevolg dat ik dan helemaal niet kan genieten van mijn IKEA-uitje.

En ik ben juist zo'n persoon die gek is op de IKEA.

Ik vind het heerlijk om lekker in die ruimtes te lopen, te struinen.

Ik vind het echt heerlijk.

Maar ik vind het wel belangrijk dat het ook leuk moet blijven.

Dus als ik daar naartoe ga en vervolgens denk: ah, dit gaat mij mega gehaast maken of ik word er nog gehaaster van, dan haal ik de lol er eigenlijk voor mezelf ook een beetje vanaf.

Dus waarom zou ik dat doen?

En daar zat ook nog wel weer een belangrijke les in voor mezelf, misschien ook wel voor jullie.

Uiteindelijk gaat deze wereld nog gehaaster worden en is die ook steeds gehaaster.

Misschien merk je dat ook steeds meer.

Maar het is zo belangrijk om niet daarin mee te gaan.

Want als we allemaal maar blijven rennen en blijven gaan en eigenlijk over onze eigen grenzen heen gaan met haast, dan gaan we ook met zijn allen een keertje neervallen.

En dan zijn er niet genoeg IKEA-bedden om op te vallen.

Want dan zijn we allemaal gewoon zo kapot.

Dan is het elastiek een keertje klaar.

Dan rek je je eigen energie zo ver uit dat je op een gegeven moment een keer neervalt.

Dus doe jezelf dat niet aan.

En uiteindelijk weet je: je doet dat natuurlijk niet expres, hè?

Laten we dat even duidelijk hebben.

Je doet het niet expres dat je je zo gehaast voelt of dat je je juist zo opgejut en opgebrand voelt.

Het is iets wat je ook overkomt.

En juist ook een soort… ja, dat je het niet eens meer in de gaten hebt, zeg maar.

Dat je in een nieuw tempo bent gaan leven.

Een tempo dat je misschien zelf niet helemaal bijbeent.

En dat is ook niet erg.

Je bent gewoon moe en opgebrand.

En klaar.

En daar mag ook rust zijn.

Het herpakken van je rust.

Ik dwaal ondertussen een klein beetje af, merk ik, want de tip was: ga kamperen.

En misschien heb je dat al gedaan en werkte dat misschien tegenovergesteld voor jou, dat het je juist gehaaster maakte.

Maar dan heb ik alsnog een tip voor je om eens heel rustig wakker te worden.

Om eventjes dingen weg te strepen.

En als je momenteel op vakantie bent geweest en dus niet meer snel de mogelijkheid hebt om te gaan kamperen, dan heb ik ook nog een soort tip 2B voor je.

Dat is: word eens wakker zonder je telefoon naast je.

Dus: hoe word je wakker op een moment dat je niet eerst je telefoon gaat pakken?

Of dat je je telefoon naast je hebt liggen?

En misschien denk je dan van: ja, maar Aimee, het is wel mijn wekker, dus ik moet hem wel naast me hebben liggen.

Ik daag je uit om een wekkerradio te kopen.

Of te fixen via Vinted bijvoorbeeld.

Of misschien zijn er vrienden en familie die nog een wekkerradio hebben die ze niet gebruiken.

Maar ik wil je uitdagen om die telefoon eens beneden te laten liggen voor een aantal dagen.

En kijk eens wat dat doet met je rust en met de manier waarop je opstaat.

Laat dat maar ook weten.

Ik ben ook wel benieuwd wat dat misschien doet.

En misschien doe je dat al.

Laat me weten via mail naar hello@studiodoeners.nl wat het doet met je gemoedsrust en met je haastgevoel.

En dan heb ik ook de derde tip voor je.

En die tip is dat je eens bewust in een kassa — nee, niet in de kassa gaan zitten, dus. Dat lijkt me niet comfortabel — maar ga eens in de rij van de kassa staan die het langste is.

Ja, dat voelt misschien enorm van: ja hallo, ik ga niet twee uur lopen wachten voordat ik mijn boodschappen een keertje op de band heb liggen.

Maar probeer het eens.

Probeer eens achteraan in de rij te staan die het allerlangste is.

En ga dan niet, op het moment dat de volgende kassa opent, snel naar die andere kassa.

Blijf eens in die lijn staan.

Eens even kijken wat dat doet met je rust.

En misschien voel je je dan heel onrustig.

Dat kan, want dat had ik ook heel erg.

Maar dat dwingt jou om even in die rust te gaan staan.

Om bewust even te vertragen.

En weet je: je boodschappen worden wel afgerekend.

Want anders kom je de supermarkt niet uit.

Dus of dat nou op dat moment gebeurt of nou drie, vier minuten later: daag jezelf eens uit om in die langste rij te gaan staan.

Nou, en misschien heb je het boek De radicale uitbanning van haast van John Mark Comer al gelezen en komen deze tips je ergens bekend voor.

Het is ook enigszins afgeleid van dat boek.

Dus misschien heb je het boek nog niet: misschien heb je hem al wel.

Ga hem lekker lezen.

Het is echt een aanrader en een enorme hulp geweest voor mij om uit mijn burn-out te komen, maar ook om te gaan onthaasten.

En dat waren ook gelijk de drie tips weer.

De eerste tip was om rustiger te gaan lopen in je eigen huis of überhaupt waar je naartoe gaat.

De tweede tip was om te gaan kamperen.

Of tip 2B: om eens wakker te worden zonder je telefoon naast je.

Die twee kun je trouwens ook combineren.

Misschien ben je momenteel nog wel op de camping en word je alsnog wakker met je telefoon naast je.

Ik daag je uit om die eens niet te gebruiken als wekker, maar ook niet als eerste te openen op het moment dat je wakker wordt.

En tip drie is dat je eens in de langste rij gaat staan van de kassa en niet in de kortste.

Eens even kijken of je dat bewust kunt vertragen en wat dat met je doet.

En dan was dit ook weer het einde van deze podcastaflevering over haast.

En misschien heb je deze aflevering wel gehoord en denk je: hé, ik heb even hulp nodig bij dat onthaasten voordat het eigenlijk te laat is, voordat ik in die burn-out kom.

Ik kan je daarmee helpen.

Ik kan je zowel met één-op-één coaching helpen als met groepscoaching.

En daar ga ik je binnenkort meer over vertellen.

Ik heb er heel veel zin in.

Dan gaan we met een groepje vrouwen samen onthaasten.

Nou, meer details binnenkort.

Maar heb je nou zoiets van: Aimee, ik heb je hulp nodig om te onthaasten, om die rust weer terug te krijgen?

Niet alleen in het dagelijks leven, maar ook om überhaupt tijd, ruimte en rust met God te kunnen spenderen?

Stuur me dan vooral een berichtje naar hello@studiodoeners.nl.

Ik lees elke mail die jullie sturen, dus stuur me vooral een mailtje en dan gaan we een gesprek inplannen.

Of als je denkt van: hé, ik wil direct dat gesprek inplannen, dan kan je naar www.studiodoeners.nl.

Daar kan je je gratis gesprek met mij inplannen en kijken we hoe ik jou het beste kan helpen.

Nou, dat was het weer voor deze week.

Volgende week gaan we het weer hebben over een nieuw onderwerp en dat is namelijk Rejection Sensitive Dysphoria.

Misschien is dat een afkorting die je vaker hebt gehoord.

En heb ik al vaker misschien gepraat over dat schuldgevoel, die afwijzing die je zo pijnlijk bijna kan voelen.

Maar ook: wat doet afwijzing wel en niet met je?

En hoe kijkt de Bijbel daarnaar?

Wat kunnen we leren uit de Bijbel over afwijzing?

En ik deel drie tips met je om dat gevoel te verminderen, helemaal in lijn met de Bijbel.

Ik vind het leuk dat je er was.

Laat het me weten hoe je deze aflevering vond.

Ik vind het supertof dat jullie naar mijn podcast luisteren.

Ik zie jou heel graag volgende week.

Heb jij nou genoten van deze podcast, Faith Fueled ADHD Moms?

Ik ben je voor eeuwig dankbaar als je een review zou willen achterlaten.

Dit helpt mij enorm om te stijgen in het algoritme en ervoor te zorgen dat ik andere vrouwen zoals jij en ik kan helpen met geloof, moederschap en ADHD.

Alvast enorm bedankt en tot de volgende keer!