Aflevering 7: Overprikkeld met ADHD tijdens de vakantie? | Emotieregulatie + 3 tips tegen totale overprikkeling voor jou en de kinderen

Gisteren was zo'n dag waarop alles fout leek te gaan.

De kids wilden niet luisteren.

Ruzies, ongelukjes, rommel…

Ik was compleet overprikkeld.

Het is vakantie en de kinderen zijn thuis en dat is natuurlijk hartstikke gezellig, maar soms heb je gewoon van die dagen.

Je hoofd is vol, de kids willen niet luisteren en je eigen hoofd weet niet meer wat het moet doen.

Overal om je heen is het een bende van prikkels.

Prikkels, prikkels, prikkels.

En dan is de vraag: hoe ga je er eigenlijk mee om?

Toen ik uiteindelijk huilend in mijn bed zat, was ik samen met mijn man de dag aan het evalueren.

En we kwamen eigenlijk tot de conclusie dat we kunnen uitzoeken: waar kunnen we de kinderen bij helpen? Wat zit er achter hun gedrag? En hoe kunnen we de kids helpen zodat ze niet compleet overprikkeld raken?

Maar hetzelfde geldt voor ons als ouders.

Want overprikkelde kinderen en overprikkelde ouders… dat is één grote bende.

Dus in deze aflevering ga ik met je bespreken wat wij ontdekten.

Soms moet ik zelf ook nog leren, dus in deze aflevering leren we allebei weer bij.

Ik geef je drie dingen die je kunt doen tegen complete overprikkeling, ook op het moment dat je al compleet overprikkeld bent.

Stay with me, want aan het einde van deze aflevering weet je aan de hand van het acroniem KALM welke stappen je kunt zetten om je eigen hoofd weer rustig te maken, maar ook dat van je kind op een moment dat de explosie al gaande is.

En dit allemaal vanuit Bijbelse waarheid.

Welkom bij Faith Fueled ADHD Moms

Ben jij toe aan een dag waarop je niet overweldigd bent aan het einde van de dag?

Wil jij een manier vinden om alles te kunnen combineren?

Je geloof, het huishouden, je werk, je gezinsleven, sociale afspraken…

Misschien is dit al overweldigend als ik het zo opnoem.

Zoek jij naar rust en handvatten om tijd met God, die ruimte en die rust, weer terug te vinden?

Dan zit je hier precies goed.

Welkom bij de Faith Fueled ADHD Moms Podcast.

Ik ben Aimee Raadman. Ik ben ADHD-coach en heb bijna 34 jaar persoonlijke levenservaring met ADHD.

Ik ben moeder van twee kleine kinderen en iemand die na een flinke burn-out van God de roeping meekreeg om andere christelijke moeders zoals jij met ADHD te helpen.

In deze podcast geef ik jou handvatten voor hemelse rust in je hoofd, in je huis en in je hart, samen met Jezus.

Want jij bent niet je diagnose.

Je bent een kind van de Allerhoogste en je bent wonderlijk gemaakt.

Heb je je koffie of thee al bij je?

Ga die lekker zetten, pak je notitieboekje erbij, pak er een lekker dekentje bij en dan gaan we beginnen.

Wat is overprikkeling eigenlijk?

Hi allemaal, leuk dat je er weer bent voor een nieuwe aflevering van Faith Fueled ADHD Moms.

Ik had het net natuurlijk al een beetje verteld.

We hebben het vandaag over overprikkeling.

En zal ik je dan stiekem een geheim vertellen?

Ik vind het woord overprikkeling eigenlijk best wel overused.

Misschien een unpopular opinion.

Maar aangezien het hier vandaag over gaat, kan ik er natuurlijk niet echt omheen.

En aangezien we het woord overprikkeling in deze aflevering heel veel gaan gebruiken, is het misschien ook wel goed om eens te onderzoeken:

Wat is overprikkeling nou eigenlijk?

Voordat we echt kunnen weten hoe we ermee om kunnen gaan.

Overprikkeling is het moment waarop je meer prikkels ervaart dan je brein op dat moment goed kan verwerken.

Je krijgt simpelweg te veel binnen.

Bij ADHD kunnen prikkels en afleiding extra intens binnenkomen of kan het lastiger zijn om irrelevante prikkels buiten beeld te houden.

Misschien is het gevoel daarom het beste te omschrijven als:

“Er staan duizend tabbladen open in mijn hoofd.”

Tegelijkertijd.

En we weten allemaal dat die tabbladen openstaan.

Geluiden.

Een kind dat om aandacht vraagt.

Taken die nog openstaan.

Emoties.

Bepaalde gedachten.

Misschien heb je wel echt een racend hoofd.

En misschien komt daar ook nog bij dat je even helemaal afdwaalt of in een soort dagdroom terechtkomt.

Je brein moet dat allemaal verwerken.

En natuurlijk ook tegelijkertijd.

Je kunt je voorstellen dat wanneer je zoveel te verwerken hebt, je op een gegeven moment bijna denkt:

“Oké. No more.”

Dan wordt het heel moeilijk om alles nog te handelen.

De prikkels blijven misschien maar doorgaan totdat je probeert ze te verminderen of uit de situatie stapt, zodat je hersenen even kunnen bijkomen.

Waarom je telefoon je overprikkeling soms erger maakt

En hoe grappig dit eigenlijk ook is…

Wat doen we vaak wanneer we even tot rust willen komen?

We pakken onze telefoon.

Waar of niet?

Ik heb dit zelf ook hoor.

Ik heb onlangs een Tapout gekocht.

Echt, ik kan dit iedereen aanraden.

Die Tapout zorgt er bijvoorbeeld voor dat ik buiten huis niet op Instagram kan.

Dus op momenten dat ik overprikkeld ben — bijvoorbeeld bij een barbecue — kan ik niet even naar Instagram.

Ik kan niet eens naar Facebook.

Fantastisch.

Want daardoor ga ik een al overprikkeld brein niet nóg meer overprikkelen.

Superaanbevolen.

Dat was even een zijstraatje.

Maar onze hersenen kunnen natuurlijk gewend raken aan de snelle prikkels en beloning die je telefoon en sociale media geven.

En dan krijg je soms die vicieuze cirkel:

Je bent overprikkeld.

Je pakt je telefoon om tot rust te komen.

Je krijgt nog meer prikkels binnen.

Je legt je telefoon weer weg.

Je wilt opnieuw die prikkel.

Dus pak je hem weer.

En uiteindelijk ben je misschien nog meer overprikkeld.

Geloof me: dit weet ik uit ervaring.

Tijdens mijn burn-out was ik op een punt beland dat ik van het scrollen misselijk werd.

Ik kon die prikkels gewoon niet meer aan.

Ik kreeg er zelfs een fysieke reactie op.

En dan is het juist de kunst om de hoeveelheid prikkels echt te verminderen of even uit de situatie te stappen wanneer het too much wordt.

Zodat jij even kunt resetten, if you will.

Een rauwe, eerlijke aflevering

Nou, dat even over overprikkeling.

Man, ik ging er ook wel een beetje headfirst in.

Welkom überhaupt.

Ik weet niet of ik je al welkom had geheten, maar desalniettemin: welkom.

Ik heb een glas water dat eigenlijk al op is, want ik heb het misschien al een paar keer moeten heropnemen.

Maar dat is niet erg.

Ik vind het leuk dat je er bent.

Deze aflevering wordt ook echt een rauwe, hele eerlijke aflevering.

Ik probeer woorden te geven aan wat we misschien allemaal wel een keer hebben gevoeld.

Die complete, bijna machteloze gevoelens van een dag die gewoon niet helemaal lekker loopt.

En ondanks dat ik de afgelopen jaren, met mijn bijna 34 jaar aan levenservaring met ADHD en een burn-out in 2024, wel tools heb aangeleerd om met overprikkeling om te gaan of die te verminderen, zijn er toch soms van die dagen die ertussendoor glippen.

Vooral in die paar weken voordat ik ongesteld moet worden, lijkt het soms net even wat meer zoeken.

Maar wat ik dan wel weer fijn vind, is terugkijken op mijn dag.

Zoals ik net in de intro zei: gisteren had ik dus zo'n dag.

En wat ik heel fijn vond, was dat mijn man en ik de dag samen bespraken.

Dat doen we niet per se altijd.

Maar als er dingen zijn voorgevallen die niet vaak voorkomen, bespreken we die wel.

Gisteren had bijvoorbeeld mijn oudste best een aantal uitbarstingen die ik niet per se van hem kende.

Dan bespreken we:

“Wat is dit?”

“Waar komt dit überhaupt vandaan?”

En het hielp natuurlijk ook niet dat ik zelf overprikkeld was.

Dat voedt elkaar natuurlijk weer een beetje.

Mijn man en ik waren dus aan het praten en ik vooral aan het snikken.

Ik was echt in huilen uitgebarsten, omdat het me allemaal zo hoog zat.

Soms is zo'n huilbui gewoon echt even nodig, toch?

Eerst naar God

Voordat mijn man en ik de dag gingen doornemen, was ik eerst bij God uitgebarsten.

En dat is misschien nog wel bijna de beste manier om het te doen.

Ik huilde en zei eigenlijk:

“Heer, deze dag ging niet helemaal zoals ik wilde.

Vergeef me voor het verliezen van mijn geduld.

Dat ik misschien wat rustiger had kunnen reageren op sommige momenten.

Wilt U mij helpen om de moeder te kunnen zijn die mijn kinderen nodig hebben?

En wilt U mij helpen ontdekken wat ik überhaupt voor mijn kinderen kan doen, zodat ze kunnen floreren?

Zodat ze mij kunnen vertellen wat hen dwarszit en ze niet meteen in een woede-uitbarsting uitvallen?”

Gelukkig gebeurt dit niet heel vaak.

Dit was één van de weinige keren dat ik mijn oudste zo heb meegemaakt.

Maar daarom deed het me denk ik ook zoveel.

Hoe is dat eigenlijk voor jullie?

Hoe maken jullie dit mee?

Zijn er kinderen in jouw gezin die momenteel worstelen met hun gevoelens?

Of misschien hebben ze zelf ook ADHD en vinden ze het moeilijk om een gevoel te uiten.

Hoe gaan jullie daar thuis mee om?

Laat het vooral weten door me een mail te sturen via hello@studiodoeners.nl.

Zo kunnen we weer van elkaar leren.

Maar nadat ik had gebeden, kwam ik gelukkig ook wel wat meer tot bedaren en tot rust.

En het was fijn om de dag met mijn man te bespreken.

Hij zei namelijk iets heel waardevols:

“Misschien moeten we het eens omdraaien. Wat zit er achter zijn gedrag? Is er iets wat wij kunnen veranderen of waar we hem bij kunnen helpen?”

Wat zit er achter het gedrag?

Je moet even weten: mijn zoon is echt een rustig jongetje, maar wel met heel veel energie.

Klinkt een beetje tegenstrijdig, maar hij is over het algemeen best rustig.

Hij zit lekker in zijn spel.

Hij heeft veel fantasie.

Maar op het moment dat hij emoties heeft, zijn het gewoon best hoge emoties.

High highs en low lows.

En dat is natuurlijk oké.

Maar soms moet ik mezelf ook de tools aanleren om hem te kunnen helpen én om mezelf te helpen, zodat we allemaal kalm kunnen blijven.

Samen met mijn man gingen we nadenken:

“Wat kan dit zijn?”

“Hoe kunnen we hem helpen?”

“Wat kunnen we doen wanneer we zelf al vrij overprikkeld zijn, maar merken dat de kinderen dat ook zijn?”

En stap één hierin was voor mij:

terugkijken en reflecteren op de dag.

Dat was eigenlijk wat mijn man en ik al deden.

Tip 1: Evalueer je dag

Dat is natuurlijk een retrospect.

Je doet het niet op het moment dat je er middenin zit.

Maar terugkijken is wel belangrijk.

Je kunt jezelf vragen:

Hoe is de dag nou echt geweest?

Wat waren de ups en downs?

Het voelt misschien alsof het één enorme down was.

Maar dat is ook gevoel.

Als je terugkijkt, kan het zijn dat het uiteindelijk toch wat meeviel.

Dat was bij mij eigenlijk ook het geval.

Als ik terugdenk aan gisteren, waren er echt een hele hoop momenten die lastig waren.

Maar ik heb tegelijkertijd ook even mijn boek kunnen lezen.

Ik heb even kunnen werken.

Ik heb zelfs een dutje kunnen doen.

En dan valt het eigenlijk allemaal wel weer mee.

Dus dat is misschien gelijk tip één.

En zo meteen geef ik je aan de hand van het acroniem KALM de stappen die je kunt zetten tijdens momenten van overprikkeling, maar juist ook wanneer het al gebeurd is.

Wanneer je de dag aan het evalueren bent, kijk dan eens terug:

Wat is er nou echt gebeurd?

Wat waren de fijne momenten?

En wat waren de minder fijne momenten?

Misschien kom je dan tot de realisatie dat het allemaal wel meeviel.

Of het was natuurlijk nog steeds een uitdagende dag.

Misschien heb je wel van die dagen gehad waarbij er echt geen hoogtepunten waren.

Ook die dagen mogen er zijn.

Wat daarin voor mij belangrijk is, is dat we weer weten:

Morgen is een nieuwe dag. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

En dat we onszelf daar niet voor blijven bashen.

Dat we niet onze eigen ergste criticus worden.

Want waarschijnlijk is je kind het ook alweer lang vergeten.

Maar wij kunnen er in ons hoofd maar over blijven malen.

“Oh nee, wat als hij alleen maar de rotmomenten heeft onthouden?”

“Wat als hij morgen weer zoiets heeft?”

Noem maar op.

We kunnen daar behoorlijk in doordraven.

Misschien herkent niet iedere vrouw met ADHD dit, maar ik herken het bij mezelf wel heel erg.

Hoe blijf je rustig tijdens overprikkeling?

Mijn grootste wens is dat ik tijdens momenten van overprikkeling mag handelen volgens wat de Bijbel zegt en wat Jezus zegt.

Dat we in liefde kunnen blijven handelen.

Want ons vlees wil op zo'n moment misschien juist exploderen en meteen reageren.

Maar hoe blijf ik nou in Jezus' kalmte en rust op zo'n moment?

Zodat de situatie niet nog verder escaleert?

En soms heb je escalaties.

Ja.

That's life.

Maar hoe kunnen we dan zelf rustig blijven, zodat die rust ook zo snel mogelijk weer terugkomt?

Ik had in deze aflevering natuurlijk al een tip gegeven voor achteraf: de dag evalueren.

En tip twee die daar een beetje op aansluit, is:

Kijk eens terug naar wat er gebeurde voordat je echt compleet overprikkeld raakte.

Ga terug naar het moment waarop je merkte:

“Dit gaat niet lekker.”

Vaak ben je niet zomaar van het ene op het andere moment compleet overprikkeld.

Er kunnen dingen zijn die jou extra triggeren.

Bijvoorbeeld:

Tien kinderen die door elkaar heen praten.

Een televisie die op de achtergrond aanstaat.

Muziek die speelt.

En ondertussen gebeurt er nog van alles.

Dat zijn natuurlijk al een hele hoop prikkels.

Maar wat doet dat met jou?

Wat gebeurt er in jouw lichaam?

En wat heb jij vervolgens nodig om weer tot rust te komen?

Op het moment dat je dat gaat bijhouden, leer je patronen herkennen.

En ben je de volgende keer misschien sneller in staat om te herkennen:

“Ho, ik ga richting overprikkeling.”

Dan kun je eerder ingrijpen.

Tip 2: Kijk naar je eigen patronen

Als ik naar mezelf kijk, is een patroon bij mij dat ik niet zo goed voor mezelf zorg.

Ik weet niet of jullie dat herkennen.

Ik pak te weinig rustmomentjes.

Ik heb eerder in deze aflevering al verteld dat ik soms even een dutje doe of mijn boek lees.

Dat zijn inderdaad momenten waarop ik even kan opladen.

Maar wat ik daarin anders had kunnen doen, is die momenten meer verspreiden over de dag.

Bijvoorbeeld door voor mezelf een afspraak te maken:

“Van twee uur tot half drie ga ik met de kinderen buiten spelen.”

Dat is best een specifiek tijdsframe.

Maar het geeft jezelf misschien rust omdat je weet:

“Oké, dit halfuur ga ik met de kinderen buiten spelen. Daarna ga ik iets anders doen.”

En je kunt dat ook met je kinderen communiceren:

“We spelen een halfuur samen. Hartstikke gezellig. Maar als de timer gaat, ga ik vijf minuten op de bank zitten om te kalmeren of drink ik even een kopje thee.”

Even die rust pakken.

Met kleine kinderen is dat natuurlijk wat lastiger, want vaak staan ze dan alweer bij je.

Maar dat kost ook oefening.

Ik werk zelf sowieso heel graag met een timer.

Ik vind dat fijn werken.

En soms zijn er natuurlijk momenten waarop alles een discussie wordt wanneer we allemaal overprikkeld zijn.

En dat ga ik nu aan de hand van het KALM-acroniem met je bespreken.

De K van KALM: Kalmeer eerst jezelf

Ik heb jullie lang genoeg laten wachten.

Je weet nu wat mijn situatie was.

We beginnen met de K van KALM.

De K staat voor:

Kalmeer eerst jezelf.

Ik zal zo ook een Bijbelvers met je delen dat hierop aansluit.

Maar wat kun je praktisch eerst doen?

Let bijvoorbeeld eens op je ademhaling.

Adem vier seconden in.

En daarna acht seconden uit.

Dat kan helpen om je lichaam tot rust te brengen.

Vaak gebruik ik zelf ook gewoon even tellen.

Tot tien.

Dan is het harde randje er soms al een beetje vanaf.

Dat is natuurlijk belangrijk wanneer je boos bent.

Stel je voor dat je kind een woede-uitbarsting heeft.

Alles in jou wil misschien meteen reageren en handelen.

Maar op dat moment is het eerst nodig om jezelf even te kalmeren.

Daar kun je praktische dingen voor gebruiken.

Maar het belangrijkste, naast alle praktische stappen die je kunt zetten, is voor mij:

eerst bidden.

“Heer, maak me kalm.

Geef me geduld.”

Dat gebed om geduld is eigenlijk best een gevaarlijk gebed.

Want God geeft je vervolgens situaties waarin je kunt leren omgaan met geduld.

Maar soms heb je gewoon even die tien seconden nodig.

Een kort gebed:

“Heer, alstublieft. Ik kan dit niet alleen.”

Want dat is het ook.

We kunnen het natuurlijk niet alleen.

We hebben God nodig.

We moeten aan de wijnstok blijven.

In Hem blijven.

En dan blijft Hij in ons.

Ook dit is weer een nieuw patroon dat we mogen leren.

Een nieuw paadje in onze hersenen dat we mogen aanleggen, zodat dit uiteindelijk een gewoonte kan worden.

Dus:

K = kalmeer eerst jezelf.

Dat kan met gebed.

Je kunt koud water op je polsen doen.

Je kunt even uit de situatie lopen.

Al is het maar een paar seconden.

Even uit de situatie stappen en daarna weer terugkomen.

Je wilt natuurlijk niet dat je kind nog verder in paniek raakt.

Maar misschien kun je even naar buiten stappen.

Even naar het toilet.

En het toilet is natuurlijk het nieuwe uitje als moeder, toch?

Je wilt gewoon niks liever dan even naar de wc en twee minuten alleen zijn.

Totdat de kinderen doorhebben dat je daar zit.

Want voor je het weet zit je op de wc met publiek.

Niet per se aan te raden.

Anyway.

De K staat voor:

Kalmeer eerst jezelf.

Gebed.

Koud water op je polsen.

Even uit de situatie stappen.

Tot je weer wat meer gekalmeerd bent.

De A van KALM: Afstand nemen

Dan komt de A.

De A staat voor:

Afstand nemen.

Dat had ik net eigenlijk al een beetje gezegd bij de K van kalmeer jezelf.

Maar de A betekent:

Neem even afstand.

Stap kort uit de situatie.

Kom even met God op één lijn:

“Heer, ik heb deze rust even nodig.”

Ga eventjes kort naar boven.

Ga even iets doen waardoor jouw zenuwstelsel weer wat tot rust komt.

En dat zal je misschien niet verbazen:

Daarmee bedoel ik niet je telefoon.

Probeer die neiging een beetje te stoppen.

Op het moment dat je voelt:

“Ik wil naar mijn telefoon grijpen.”

Misschien ben ik niet de enige die dat gevoel heeft wanneer er een uitdagende situatie ontstaat.

Je wilt je telefoon pakken omdat je even rust nodig hebt.

Maar ik wil je uitdagen om dat niet te doen.

Want social media scrollen helpt niet om een overprikkeld brein daadwerkelijk rust te geven.

Het kan op dat moment misschien wel voelen alsof het helpt.

Maar ondertussen krijg je opnieuw prikkels binnen.

Dus pak die telefoon niet.

Kies liever een rustig plekje in huis.

En niet alleen voor jezelf.

Ook voor je kinderen.

Ik merk bijvoorbeeld bij mijn oudste dat hij heel goed kan aangeven wanneer hij echt even rust nodig heeft.

En dat waardeer ik enorm aan hem.

Voor kinderen kan het ook fijn zijn om even een soort reset voor hun brein te hebben.

Even rust op hun kamer.

Even naar buiten.

Of een andere prikkelarme situatie opzoeken.

Zodat ze weer tot rust kunnen komen.

Misschien heeft jouw kind ook ADHD.

Of misschien zit je kind op het autismespectrum.

Maar ook kinderen zonder ADHD kunnen natuurlijk overprikkeld raken.

Als de omgeving rustiger wordt, kunnen kinderen vaak ook makkelijker tot rust komen.

En het helpt kinderen enorm als jij zelf ook kalm bent geworden.

Dus:

Kalmeer eerst jezelf.

En neem daarna afstand van de prikkels.

De L van KALM: Leg uit wat er gebeurt

De L staat voor:

Leg uit wat er gebeurt.

Dit begint bij jezelf.

Leer herkennen wat er met jou gebeurt.

En leg het vervolgens ook uit aan je omgeving.

Want daardoor kunnen mensen je beter helpen.

En ze kunnen je beter begrijpen.

Bijvoorbeeld:

“Dit is er gebeurd.”

“Dit deed het met mij.”

“Ik vond dat niet fijn.”

En niet alleen:

“Je moet rekening met mij houden.”

Maar juist:

“Dit is wat er gebeurde. Hier heb ik van geleerd. Dit wil ik de volgende keer anders doen.”

Juist door die reflectie kun je heel veel leren.

En je hoeft niet te blijven hangen in je fout.

We maken allemaal fouten.

Maar probeer er ook van te leren.

Dus pak dat moment.

Je bent overprikkeld geraakt.

Wat kan ik de volgende keer anders doen?

Dat helpt door het uit te leggen:

“Dit gebeurde er met mij.”

“Sorry voor wat er gebeurde.”

“Ik merkte dit en dit.”

Dat is dus de L van leg uit.

De M van KALM: Maak een plan

En dan de M.

De M staat voor:

Maak een plan.

Want wat is er op dit moment nodig?

Je hebt geëvalueerd.

Je hebt jezelf op dat moment gekalmeerd.

En dat kalmeren hoeft echt geen twintig minuten te duren.

Het hoeft alleen lang genoeg te zijn om het scherpe randje eraf te halen.

En dan:

Maak een plan.

Wat hebben we op dit moment echt nodig?

Is dat vijf minuten rust?

Even lezen op de bank?

Even naar buiten?

De natuur in?

Een balletje trappen?

Wat zie jij gebeuren bij jezelf en bij je kinderen?

Misschien heeft je kind juist heel veel energie en moet die energie eruit.

Of misschien — en dat is bij mij vaak het geval — ben je juist ontzettend moe.

Maar op het moment dat ik even naar buiten ga, voel ik me vaak alweer wat beter.

Bij kinderen kan naar buiten gaan ook helpen om te ontprikkelen.

En eigenlijk geldt dat voor onszelf ook.

De natuur in gaan kan enorm helpen wanneer je overprikkeld bent.

Bonus: blijf niet hangen in de slechte dag

Nog een bonustip.

Ik heb hem al een paar keer in deze aflevering genoemd:

Blijf niet hangen in hoe slecht de dag is geweest.

En ook niet in alle nare gedachten die daarbij kunnen opkomen.

Ik heb daar ook een PDF over gemaakt:

15 keer omdenken met Gods waarheid.

Die kun je downloaden via mijn website.

Daarmee leer je om negatieve gedachten te herkennen en Gods waarheid ervoor in de plaats te zetten.

KALM samengevat

Kleine samenvatting.

We hebben het gehad over mijn dag.

Over mijn eigen worstelingen.

Over wat ik daarvan geleerd heb.

En ik hoop dat dit jou ook heeft geïnspireerd en gezegend.

We hebben gesproken over het acroniem KALM:

K — Kalmeer eerst jezelf

Neem eerst de tijd om jezelf tot rust te brengen.

Bid.

Adem.

Tel tot tien.

Gebruik eventueel koud water.

Stap kort uit de situatie.

A — Afstand nemen

Neem afstand van de prikkels.

Zoek een rustige plek.

En pak niet automatisch je telefoon om te scrollen.

Geef jezelf en je kinderen ruimte om te ontprikkelen.

L — Leg uit wat er gebeurt

Leer herkennen wat er met jou gebeurt.

Leg het uit aan je omgeving.

En kijk daarna ook:

“Wat kan ik hiervan leren?”

M — Maak een plan

Hoe gaat de rest van de dag eruitzien?

Wat hebben jij en je kinderen nu nodig?

Rust?

Naar buiten?

Lezen?

Bewegen?

En als het plan anders loopt, is dat niet erg.

Wel vervelend.

Maar niet erg.

Kijk hoe je er op dat moment het beste mee om kunt gaan.

En misschien is dat juist een kans om jezelf te belonen voor het feit dat je met verandering bent omgegaan.

Zo leer je veranderingen steeds beter te hanteren.

Wil je ondersteuning bij overprikkeling en ADHD?

Heb je naar deze aflevering geluisterd en herken je een hele hoop rondom overprikkeling?

Herken je hoe lastig het kan zijn om te weten wat je moet doen wanneer je al overprikkeld bent?

En al helemaal wanneer je kinderen óók ADHD hebben?

Dan kan ik je begeleiden in mijn één-op-één coachingtraject.

Ik heb op dit moment twee plekken vrij voor vrouwen die besluiten dat ADHD zichzelf niet langer hoeft te belemmeren, maar juist een startpunt kan zijn om samen te werken met hun brein.

En dat hoef je niet alleen te doen.

Wil je meer weten over het één-op-één coachingtraject?

Kijk dan op mijn website bij één-op-één coaching.

Ik hoop je heel snel te zien en ik hoop dat ik je daarin mag helpen.

Gods waarheid wanneer alles tegenvalt

Om deze aflevering af te sluiten wil ik je nog één ding meegeven.

Vanmorgen las ik in de Bijbel Habakuk 3:16-19.

Daar staat:

“Al zou de vijgenboom niet bloeien en de wijnstok geen druiven opleveren, al zou de oogst van de olijfboom teleurstellen en de akker geen voedsel geven. Al zouden alle schapen uit de schaapskooi verdwenen zijn en geen runderen meer in de stal staan. Toch zou ik mij verheugen in de HEER en juichen over God die mij redt. De oppermachtige HEER is mijn kracht. Hij maakt mij lichtvoetig als een hert en brengt mij veilig over de bergen.”

Wat je ook overkomt:

God is altijd goed.

Hij is altijd bij je.

En je kunt altijd bij Hem komen.

Ik wens je een hele fijne dag.

Geniet ervan.

En graag tot volgende week.

Doei doei!

Vond je deze aflevering fijn?

Heb jij genoten van deze podcast, Faith Fueled ADHD Moms?

Ik ben je voor eeuwig dankbaar als je een review wilt achterlaten.

Dat helpt mij enorm om te groeien en om andere vrouwen zoals jij en ik te kunnen helpen met geloof, moederschap en ADHD.

Alvast enorm bedankt en tot de volgende keer!