008 | ADHD en schuldgevoel: 3 tips tegen uitstelgedrag en negatieve gedachten — hersteld transcript

Heb jij ook weleens van die momenten dat je je zó schuldig voelt, dat je het bijna in je maag voelt? Bijna fysiek?

En misschien nog wel erger: dat je het bijna de hele dag door kunt voelen. Dat je het liefst die persoon voor de zoveelste keer sorry zou willen zeggen, of jezelf steeds opnieuw wilt verantwoorden. Waarom iets is gebeurd, wat je erbij dacht… Eigenlijk continu jezelf willen verontschuldigen.

Dan ben je er gelukkig niet alleen in.

En ik zal je vertellen wat ik heb meegemaakt.

Vlak voor mijn burn-out, en vlak nadat ik weer was begonnen met werken na mijn zwangerschapsverlof, kwam ik terug op mijn werk. Ik weet nog dat ik mijn spullen neerzette.

Ik werkte op een kantoor met meerdere mensen en had een computerscherm voor mijn neus.

Je moet even iets van mij weten: voordat ik ondernemer werd en christelijke moeders met ADHD ging helpen, werkte ik als User Experience Designer. Voor degenen die niet weten wat dat is: eigenlijk ontwerp je de gebruikerservaring. Dus: hoe werkt een website of online dienst op zo’n manier dat die zo prettig en vlekkeloos mogelijk werkt voor zowel het bedrijf als de persoon die hem gebruikt?

Ik ging dus achter mijn beeldscherm zitten, deed mijn laptop open en dacht: weet je wat? Ik ga eerst even goed beginnen.

Dus eerst even een lekker kopje koffie bij het koffiezetapparaat.

En als je mij ondertussen al een beetje hebt gevolgd in deze podcast, weet je misschien ook wel dat ik hou van een praatje. Ik vind het altijd gezellig om bij het koffiezetapparaat even met iemand te kletsen.

Dus dat was stap één.

Daarna ging ik terug naar mijn computer en dan had ik mijn to-dolijstjes. Mijn post-its waren eigenlijk al volgeklad met allemaal dingen die ik wel niet moest doen.

En vanaf het moment dat ik die to-dolijst ging maken, begonnen bij mij eigenlijk al de vragen:

Oké… waar ga ik überhaupt beginnen?

Wat heeft de meeste prioriteit?

Ik zie dat deze taak minimaal twee uur gaat duren.

Deze gaat mij ongeveer drie jaar duren…

En bij die andere heb ik niet eens enig idee waar ik moet beginnen.

En om hulp vragen?

Nee, nee, nee, nee.

Dat gaat niet. Dat kan niet.

Want ik moet dit zelf kunnen.

Andere mensen kunnen dit toch ook?

Waarom zou iedereen naar zijn doelen toe kunnen werken en ik niet?

Al dat soort gedachten gingen continu door mijn hoofd.

Om gek van te worden.

En wat er vervolgens gebeurde, was dat ik juist steeds vaker naar mijn telefoon ging of uitstelgedrag ging vertonen.

En dan is de vraag: hoe breek je daar nou uit?

Hoe breek je daaruit op een manier die samenwerkt met jouw ADHD?

En hoe leer je dat je het ook niet alleen hoeft te doen, maar dat je naar je hemelse Vader mag gaan en mag zeggen:

“Heer, help me hieruit.”

Op dat moment wist ik deze dingen nog helemaal niet.

Wat ik later tijdens mijn burn-out heb geleerd, heeft mij enorm geholpen. En dat ga ik vandaag met jou delen in deze aflevering over ADHD, schuldgevoel en hoe je daarmee om kunt gaan met Gods Woord.

Ik heb enorm veel zin in deze aflevering, dus laten we gauw beginnen.

Welkom weer bij Faith Fueled ADHD Moms.

Ben jij toe aan een dag waarop je aan het einde van de dag niet compleet overweldigd bent?

Wil jij een manier vinden om alles te kunnen combineren?

Je geloof, het huishouden, je werk, je gezinsleven, sociale afspraken…

Misschien word je al overweldigd als ik dit zo opnoem.

Het is ook veel.

Zoek jij naar rust en handvatten om tijd met God, maar ook die ruimte en rust in je leven weer terug te vinden? Dan zit je hier precies goed.

Welkom bij de Faith Fueled ADHD Moms Podcast.

Ik ben Aimee Raadman. Ik ben ADHD-coach, met bijna 34 jaar persoonlijke levenservaring met ADHD.

Ik ben moeder van twee kleine kinderen en iemand die na een flinke burn-out van God de roeping meekreeg om andere christelijke moeders zoals jij met ADHD te helpen.

In deze podcast geef ik jou handvatten voor hemelse rust in je hoofd, in je huis en in je hart, samen met Jezus.

Want jij bent niet je diagnose.

Je bent een kind van de Allerhoogste en je bent wonderlijk gemaakt.

Heb je je koffie of thee al bij je? Ga die lekker zetten. Pak je notitieboekje erbij, pak lekker een dekentje en dan gaan we beginnen.

Zo, ik ben weer terug.

Terwijl ik dit opneem, ben ik net een paar dagen terug van vakantie. Ik heb een heerlijke kampeerweek gehad.

Ik ben eigenlijk nog steeds op vakantie, maar ik ben niet meer weg.

En weet je wat nou zo leuk is aan kamperen? Ondanks dat het best wel veel tijd en effort kost, is me opgevallen hoeveel je eigenlijk wordt gedwongen om weer een beetje back to basics te gaan.

Je wordt een beetje gedwongen om rustiger aan te doen.

Dus ik zit hier gewoon heerlijk tot rust gekomen. En het fijne is: mijn vakantie is nog niet eens afgelopen.

Hé, ik vind het leuk dat ik er weer ben en ik vind het ook heel leuk dat jij weer luistert.

Welkom bij een volgende aflevering van Faith Fueled ADHD Moms.

Misschien ben je nieuw bij deze podcast: ook dan welkom.

Misschien luister je al vaker: welkom terug.

En ik ben wederom vergeten drinken te pakken, want zo zit ik in elkaar.

Maar vandaag gaan we het dus hebben over schuldgevoel.

Daarvoor neem ik jullie een beetje mee in wat er bij mij is gebeurd vlak voordat ik in een burn-out kwam, maar ook in wat ik juist tijdens die burn-out heb geleerd.

Met name over schuldgevoel.

Want oh… dat kan zo’n naar gevoel zijn.

En het wordt misschien nog gevaarlijker op het moment dat het steeds maar terugkomt.

Ik noem het gevaarlijker, omdat schuldgevoel soms ook een gevoel kan zijn waarmee de aanklager, de tegenstander van God, jou probeert aan te klagen voor iets waarvoor je misschien allang vergeving hebt gevraagd.

Of waarvoor je al vergeven bent.

Maar toch komt het steeds weer terug en klaagt het je iedere keer opnieuw aan.

Ik had dat heel erg vlak voordat ik mijn burn-out kreeg.

Dat schuldgevoel zat bij mij bijvoorbeeld heel erg in het niet kunnen starten.

Oh, dat verlammende gevoel van gewoon niet kunnen beginnen.

Zoals ik in de intro al zei: voor mij gebeurde dat heel sterk wanneer ik een to-dolijst maakte.

Nou ja, niet zozeer dat ik het spannend vond om die to-dolijst zelf te maken, maar het daadwerkelijk ergens aan beginnen…

Dat gaf mij al een soort angstgevoel.

En ik weet niet of dat echt bij ADHD hoort, of dat het op dat moment bij mij was ingeslopen.

En ik zeg dus ook niet dat die angst bij mij hóórt.

Want ik geloof niet dat angst bij mij hoort.

Ik sta op die Rots.

Ik hoor bij Jezus.

Ik ben een kind van God.

Dus angst hoort niet bij mij.

Ik kan het misschien wel voelen, en dan mag ik daar iets mee doen.

Tenzij die angst natuurlijk compleet gegrond is.

Bijvoorbeeld hoogtevrees.

Als je vlak voor een afgrond staat of iets dergelijks…

Maar daar ga ik dus echt nooit staan, want ik heb MEGA hoogtevrees.

Ik zou ook niet weten waarom ik in hemelsnaam voor zo’n afgrond zou moeten staan.

Ik ken betere routes hier op de Veluwe dan eentje langs een afgrond.

Het idee alleen al geeft me dat gevoel van: oh nee.

Gewoon niet.

Maar goed, ik dwaal uiteraard weer af.

Schuldgevoel.

Misschien herken jij dit heel erg en denk je: ik worstel ook met dat schuldgevoel. Vooral wanneer ik dingen niet op orde heb, of voor mijn gevoel niet op orde heb.

Of misschien heb je van die momenten gehad waarop je jezelf gewoon niet tot een taak kon zetten. Dat je niet kon beginnen of iets niet kon afronden.

Dan is deze aflevering helemaal voor jou.

En ik hoop dat ik je met deze podcastaflevering echt kan helpen.

Ik zal zometeen wat dieper ingaan op wat er precies bij mij gebeurde rondom dat schuldgevoel.

En ik geef jou drie tips die mij hebben geholpen om uit dat schuldgevoel, dat uitstelgedrag en die angst om bijvoorbeeld ergens aan te beginnen te komen.

En ook dit is natuurlijk geen quick fix.

Je bent eigenlijk een nieuw paadje aan het ontwikkelen.

Je moet het steeds opnieuw herhalen totdat het meer een gewoonte wordt.

En zelfs dan zijn er momenten waarop het gewoon even niet zo lekker gaat. Dat je niet zo lekker in je vel zit en dat deze tips misschien ook wat minder goed werken.

Weet dan: er is altijd weer een volgende dag waarop je het opnieuw mag oppakken.

En wees ook een beetje lief voor jezelf.

God houdt van je.

En je mag ook een beetje van jezelf houden.

Voordat we verdergaan, wil ik je trouwens nog attenderen op iets wat op mijn website staat: de gratis gids 15 keer omdenken met Gods waarheid.

Daarin heb ik vijftien gedachten verdeeld over vier verschillende soorten gedachten en voor jou in een gratis gids gezet.

Die kun je downloaden via mijn website, Studio Doeners, bij 15 keer omdenken met Gods waarheid.

Maar we gaan verder.

Of nou ja… verder.

Ik ga je eerst weer even mee terugnemen.

Ik vertelde in de intro al dat ik heel sterk dat schuldgevoel en uitstelgedrag kon ervaren.

In en rond mijn burn-out merkte ik dat ik mega veel uitstelgedrag had.

Mijn telefoon erbij, scrollen, en dan vervolgens weer mijn taak willen oppakken.

En dan kreeg ik zo’n heel naar angstgevoel:

“Dit gaat me niet lukken.”

“Dit krijg ik nooit af binnen de tijd die ik ervoor heb.”

“Waarom lukt het mij niet en anderen wel?”

En dan ging ik vaak weer terug naar mijn telefoon.

Met als gevolg dat ik nóg overprikkelder raakte en nóg slechter over mezelf ging denken.

Dat is natuurlijk geen gezond patroon.

En dat houd je ook niet lang vol.

In de periode vlak voordat ik in die burn-out kwam, merkte ik dat er bijna geen plek meer was om echt een intieme relatie met God te hebben.

Misschien kwam dat ook doordat ik me zo schaamde.

Werk had op dat moment een mega grote plek in mijn leven gekregen.

Terwijl ik me ondertussen zo miserable voelde.

Ik zat een soort web van angst, uitstelgedrag en overprikkeling.

En tegelijkertijd mocht ik natuurlijk ook mijn prachtige gezin dienen en voor mijn kinderen zorgen.

Dat is iets prachtigs waar ik heel veel voor heb gebeden en wat ik ook heb mogen ontvangen.

Maar ik kwam thuis en was compleet kapot.

En dan bedoel ik niet alleen mentaal.

Ook fysiek.

Tot bijna koortsachtige symptomen aan toe.

Ik had geen echte koorts, maar ik kon rillen en kreeg mezelf gewoon niet warm.

En natuurlijk is dat niet alleen door uitstelgedrag gekomen.

Het was een langere periode waarin ik veel te veel van mezelf had gevraagd.

Veel te lang had ik geprobeerd te werken op een manier die helemaal niet bij mijn brein past.

Alles moest volgens een bepaalde to-dolijst.

Het zou allemaal op een bepaalde manier moeten kunnen.

Maar zo werkt mijn brein helemaal niet.

En ik dwong mezelf wel om op die manier te functioneren.

Daar zat voor mij een hele belangrijke les in.

Want ja: ik heb ADHD.

Maar dat betekent niet dat ik niets kan doen of niets kan leren.

Ik kreeg mijn diagnose toen ik vijftien was.

En voor mij is altijd heel duidelijk geweest: ik ga mij hier niet door laten definiëren.

Dat doe ik nog steeds niet.

Maar vooral na mijn burn-out ben ik veel meer gaan zoeken naar:

Wat werkt dan wél voor mij?

Welke tools kan ik gebruiken om mét mijn brein samen te werken in plaats van ertegen?

Een to-dolijst bijvoorbeeld?

Dat werkt voor mij gewoon echt niet.

Maar wat werkt dan wel?

En hoe kan ik dat optimaal inzetten samen met mijn ADHD, zodat ik bepaalde dingen weer kan doen?

Concentreren bijvoorbeeld.

Of de Bijbel lezen.

Of bidden.

Dat is trouwens ook iets wat ik leer in mijn één-op-ééncoaching en binnenkort ook in mijn groepscoaching. Daar ga ik binnenkort nog wat meer over vertellen.

Maar we maken even een paar sprongen in de tijd.

Ik zat midden in die burn-out en die heeft behoorlijk lang geduurd.

Ik denk dat ik alles bij elkaar eigenlijk al richting een burn-out ging toen ik nog zwanger was van mijn dochter, rond oktober of november 2023, tot zeker begin 2025.

Al met al dus best een lange tijd.

Rond januari begon ik weer wat meer energie te merken.

En ik geloof echt dat God mij daarin ook weer energie heeft gegeven.

Hij heeft mij hier enorm uit geholpen.

Alleen had ik dit echt niet gekund.

Ik geloof echt dat ik niet op eigen houtje uit deze burn-out had kunnen komen.

En nu gebruikt God, daar ben ik echt van overtuigd, onder andere het ondernemerschap om mij verder te ontwikkelen.

Om dingen bloot te leggen waar ik misschien nog aan mag werken.

Maar misschien nog wel belangrijker: om hetgeen wat ik heb meegemaakt te gebruiken zodat ik andere vrouwen ermee mag helpen.

Want toen ik weer bezig was met het ondernemerschap en met het opbouwen van mijn bedrijf, merkte ik dat ik soms weer in oude patronen begon te vallen.

Dat is ook een gevaarlijke, hè?

Als je een burn-out hebt gehad, weet je soms waar je valkuilen liggen.

Of nou ja… misschien is dat ook nog wel een ding: je weet niet altijd waar al je valkuilen liggen.

Maar ik was me van een aantal van mijn valkuilen wel heel bewust.

We zijn namelijk zo’n creatieve wervelwind, weet je wel?

Dus als er iets superleuk is om te doen, dan ga ik daar voor de volle 10.000 procent in.

Voor welgeteld drie weken.

Dan werk ik mezelf helemaal kapot en daarna ben ik weer kapot, want ik heb alles gegeven wat erin zit — en meer — omdat ik er zo enthousiast over was.

En na drie weken vind ik het ineens niet meer interessant.

Ik weet niet of dat met jullie resoneert en of jullie dit herkennen.

En ergens is enthousiasme natuurlijk ook een hele mooie eigenschap.

Mijn enthousiasme zit er absoluut.

Maar soms mag het ook iets gematigder.

Dat is voor mij ook echt een leerproces geweest.

Maar even terug naar mijn verhaal.

Toen ik bezig was met het opbouwen van mijn bedrijf, Studio Doeners, merkte ik dat ik soms toch weer gedachten kreeg als:

“Dit gaat nooit werken.”

“Ik krijg dit nooit af.”

“Wie ben ik om hier überhaupt over te praten?”

Er kwamen dus best wat angstige en onzekere gedachten bij mij op.

Een aantal daarvan heb ik trouwens ook in mijn gids 15 keer omdenken met Gods waarheid gezet.

Maar ik merkte dus dat ik door die gedachten mijn telefoon pakte.

Het proces ging ongeveer zo:

Ik ben aan het werk.

Ik word onzeker of er komen gedachten binnen die onzekerheid aanpraten.

Vervolgens pak ik mijn telefoon.

Daardoor ga ik mezelf vergelijken of raak ik juist heel erg op mezelf gericht.

Daarna ben ik mijn concentratie kwijt.

En als ik vervolgens terugging naar mijn werk, was dat gevoel van minderwaardigheid alleen maar groter geworden.

En repeat.

Mijn telefoon werd op een gegeven moment iets wat mij echt kapotmaakte.

Of beter gezegd: mijn gebruik van social media.

Mijn minderwaardigheidsgevoel werd er steeds groter door.

Niet alleen door mijn telefoon zelf, maar ook doordat er angst en onzekerheid bij mij werd ingesproken.

En ik geloof echt dat de tegenstander mij heel erg probeerde onzeker te maken en mij probeerde te laten twijfelen aan wat God mij had verteld.

En zonder dat ik het doorhad, omdat het zo’n gewoonte was geworden, pakte ik mijn telefoon zodra ik me rot begon te voelen.

En dat vond ik eigenlijk best shocking toen ik het eenmaal doorhad.

Want waarom pak ik mijn telefoon?

Dan ga ik dus niet naar God.

Waarom is het zo’n gewoonte geworden dat ik mijn telefoon pak, in plaats van dat ik bid tot mijn hemelse Vader:

“Heer, ik worstel momenteel met wat ik denk en met wat U tegen mij gezegd heeft. Heeft U mij echt deze opdracht gegeven? Is er misschien iets wat U mij duidelijk probeert te maken?”

Want dat kan natuurlijk ook.

Soms zit ergens ook een les in.

Voor mij was bijvoorbeeld een les dat ik op dat moment te veel tijd aan mijn bedrijf spendeerde en te weinig aan mijn gezin.

Of in ieder geval: mijn brein werkte continu overuren.

En ik werkte überhaupt te veel uren.

Terwijl dat juist helemaal niet de bedoeling was.

Ik wilde juist méér tijd met mijn kinderen kunnen spenderen.

Niet minder tijd doordat ik ineens veel meer uren ging werken.

Hoe dat ondernemerschap precies bij mij is begonnen, vertel ik trouwens in een andere podcastaflevering.

In deze aflevering wil ik vooral delen welke lessen ik hieruit heb getrokken.

Wat heeft mij geholpen?

En hoe kan dat jou misschien helpen als je worstelt met schuldgevoel, uitstelgedrag en patronen die je misschien hebt ontwikkeld zonder dat je het zelf heel goed doorhad?

Ik geef in mijn podcast vaak een aantal tips.

Maar laat me daarbij ook iets zeggen.

Deze tips zijn er niet om jou te fixen of om te zeggen: doe het beter.

Juist het tegenovergestelde.

Het zijn dingen die ik zelf met schade en schande heb geleerd.

Dingen die mij enorm hebben geholpen.

Dat betekent ook niet dat ik nu denk:

“Oh, ik ben beter.”

Ik moet het iedere dag opnieuw oppakken.

Iedere dag opnieuw beginnen.

Iedere dag opnieuw voor God kiezen.

En ook daarin gaat het bij mij soms gewoon niet goed.

Dan heb ik bijvoorbeeld vaker mijn telefoon gepakt.

Of ben ik ongeduldiger dan op andere dagen.

Wat ik vooral met deze tips wil meegeven, is dat er enorm veel genade, rust en acceptatie bij Jezus mag zijn.

We hoeven niet steeds maar beter ons best te doen.

Het doet me denken aan het verhaal van Maria en Marta.

Marta was keihard bezig en aan het werk.

Maria zat aan de voeten van Jezus en luisterde naar Hem.

Na mijn burn-out, toen ik weer keihard aan mijn business begon te werken, denk ik dat ik nog regelmatig in die valkuil ben getrapt.

Heel hard werken.

En minder luisteren naar wat God nou daadwerkelijk van mij vraagt.

Ook daar kan bij mij schuldgevoel uit voortkomen.

Maar met deze tips wil ik je vooral helpen om rust te vinden bij Jezus en acceptatie te vinden bij Jezus.

Het gaat er niet om dat jij gefixt moet worden.

We zijn geen gebroken product.

Wij zijn wonderlijk gemaakt.

Ik geloof echt dat God geen fouten maakt.

God heeft ons zo bedoeld.

We hoeven ADHD niet per definitie alleen als beperking te zien.

Misschien zitten er ook juist kwaliteiten in.

Dus vraag jezelf eens af:

Wat zijn positieve dingen van mijn ADHD?

Waar kan ik juist optimaal gebruik van maken?

Misschien maak jij heel makkelijk contact met mensen.

Kun je heel snel met mensen praten.

Heb je een groot empathisch vermogen.

Zet dat in voor het Koninkrijk van God.

Je hoeft je niet te verstoppen.

Ik geloof echt dat onze ADHD ons niet volledig hoeft te beperken, maar dat we wel mogen leren hoe we ermee omgaan.

Wij zijn geen gebroken project.

We zijn kinderen van de Allerhoogste.

We mogen op die Rots staan zonder schaamte en zonder de gedachte dat we er niet mogen zijn.

We mogen bij Hem komen zoals we zijn.

Natuurlijk mogen we werken aan onszelf en groeien.

Maar het doel is niet om onszelf te perfectioneren.

Jezus leeft in ons.

We mogen die rust vinden bij Jezus.

Soms is het natuurlijk hartstikke moeilijk om rust te vinden.

Helemaal wanneer je ook letterlijk geen rust in je lijf voelt.

Maar laat Jezus dan op dat moment jouw rust zijn.

En ik bedenk me ondertussen dat ik die drie tips nog steeds niet heb gegeven.

Deze aflevering gaat misschien een beetje van hot naar her.

Misschien luister je al langer en ben je dat ondertussen wel een beetje van mij gewend.

Maar ik spreek ook gewoon wat er op mijn hart ligt en wat ik met jullie wil delen.

Dus: drie tips die mij enorm hebben geholpen.

Ook voor mijn productiviteit en om mijn afleiding te verminderen.

Tip 1: leg je telefoon op een andere plek dan waar jij zit.

Dus zit jij boven?

Leg hem beneden.

En vice versa.

Of gebruik bijvoorbeeld een TapOut.

En nee, dit is niet gesponsord of iets dergelijks.

Ik heb hem zelf gekocht en bij mij werkt hij echt als een tierelier.

Een TapOut is een klein apparaatje waarmee je bepaalde apps op je telefoon kunt blokkeren en waarvoor je fysiek naar dat apparaat toe moet lopen om ze weer te deblokkeren.

De reden dat dit voor mij tip nummer één is: als jij jezelf erin herkent dat je naar je telefoon grijpt zodra je je angstig, onzeker of rot voelt, dan probeer je eigenlijk die eerste impuls te onderbreken.

Want wanneer je telefoon eenmaal in je hand zit en je alweer lekker aan het scrollen bent, wordt het veel moeilijker om daar weer uit te komen.

Dus tip één:

Leg je telefoon ergens anders neer.

Tip 2: stop je gedachten en onderzoek wat je denkt.

In mijn gids 15 keer omdenken met Gods waarheid leg ik uitgebreider uit hoe ik dat zelf doe en hoe jij dat ook kunt toepassen.

Je moet eerst leren herkennen:

Wat denk ik eigenlijk?

Waarom denk ik dit?

En is dit überhaupt de waarheid over mij?

Je bent geen slaaf van je eigen gedachten.

Je mag ze leren identificeren.

In mijn geval waren dat bijvoorbeeld gedachten als:

“Het gaat mij nooit lukken om dit af te krijgen.”

“Ik ben hier niet goed genoeg voor.”

“Wie ben ik om überhaupt een branding- en webdesignbureau op te zetten?”

Dan mag ik die gedachten iedere keer opnieuw weerleggen.

Je bent een kind van de Allerhoogste.

Je hebt misschien iets te doen wat je heel moeilijk vindt.

Dan mag je altijd teruggaan naar je hemelse Vader:

“Heer, ik vind dit enorm moeilijk om te doen. Ik weet niet of dit is wat U van mij vraagt. Help mij om Uw wil te doen en door te gaan, ook als het iets is waar ik bang van word of wat ik spannend vind.”

Dat is trouwens ook wel grappig als je kijkt naar de naam Studio Doeners en hoe die is ontstaan.

Dat vertel ik in een andere aflevering.

Maar daar zit wel de kerngedachte achter: gewoon doen.

Als God iets van je vraagt en het blijft steeds terugkomen…

Doe dan de volgende stap.

Hoe je weet of iets daadwerkelijk van God komt, is trouwens ook weer een aflevering op zichzelf.

Maar tip twee is dus:

Stop je gedachten.

Onderzoek ze.

Wat denk ik nu eigenlijk?

En klopt dat?

Tip 3: kijk hoeveel je in één dag probeert te proppen.

Ik heb De radicale uitbanning van haast van John Mark Comer gelezen.

Volgens mij heb ik in mijn eerste aflevering al ongeveer gezegd dat je de podcast moest pauzeren, het boek moest bestellen en daarna weer terug moest komen.

Daar heb ik ontzettend veel van geleerd over rust vinden bij Jezus, maar ook over wat het betekent om gehaast te leven.

Dat betekent natuurlijk niet dat we continu extreem langzaam moeten leven en dat het altijd rustig moet zijn met vogeltjes die fluiten op de achtergrond.

Sommige dagen gaan gewoon minder lekker.

En soms móét je letterlijk haast hebben omdat iets spoed heeft.

Maar ga eens bij jezelf na:

Ik voel me opgejaagd.

Ik voel me afgeleid.

Ik voel me schuldig.

Waar komt dat vandaan?

Staat er misschien iets in mijn planning wat heel veel energie en tijd vraagt, terwijl het helemaal niet vandaag hoeft?

Kan ik het ook een andere dag doen?

Kan ik ergens langer over doen?

Kan ik andere dingen vandaag juist laten liggen?

Misschien is één grote taak op een dag al genoeg.

Ik vind een planning trouwens gek genoeg iets anders voelen dan een to-dolijst.

Het is ergens natuurlijk ook een lijst met dingen die moeten gebeuren.

Maar als ik bijvoorbeeld mijn weekplanner invul — ik heb daar trouwens een heel systeem voor met allemaal kleurtjes, superhandig — dan kan ik zien hoeveel ik daadwerkelijk in één dag probeer te proppen.

Voor mij is twee grote afspraken op één dag echt de absolute max.

Dus afspraken die behoorlijk wat energie kosten.

Als ik afspraken buiten de deur heb of naar een groot evenement ga, bijvoorbeeld een ondernemersdag of een tof event, dan moet ik er rekening mee houden dat ik op diezelfde dag niet nog allerlei andere grote dingen ga inplannen.

Daar raak ik compleet overprikkeld van.

Ik word er gestrest van.

En ik krijg uiteindelijk ook veel minder energie uit die dingen.

Terwijl als ik ze over verschillende dagen verdeel, ik er waarschijnlijk veel meer energie van krijg.

Dus tip drie:

Kijk eens naar je agenda.

Waar probeer jij te veel in één dag te stoppen?

Waar probeer je in haast te leven?

Misschien denk je nu:

Oké Aimee, deze aflevering zou toch gaan over schuldgevoel en uitstelgedrag?

Klopt.

En uiteindelijk zijn het eigenlijk drie tips geworden die mij enorm hebben geholpen om mijn uitstelgedrag te verminderen.

Maar ik wil nog één belangrijke laatste noot toevoegen over schuldgevoel.

En daarna vat ik de tips nog even samen.

Nogmaals: dit komt vanuit genade.

Niet vanuit het idee dat jij jezelf moet fixen.

Het gaat om dingen die mij hebben geholpen en die misschien ook andere vrouwen kunnen helpen.

We hebben het gehad over uitstelgedrag en over het gevoel dat ik tijdens mijn burn-out had.

Maar we zijn nu een aantal maanden verder.

Het is augustus 2026 terwijl ik dit opneem.

En ik kan echt zeggen dat het schuldgevoel zóveel minder is geworden.

Ik kan aan een taak beginnen.

Ik kan hem soms ook afmaken.

De ene keer niet, de andere keer wel.

Dat ligt soms aan de week, aan mijn cyclus, noem maar op.

Maar ik denk echt dat ik sinds mijn burn-out veel meer rust heb mogen vinden bij Jezus.

Daar heb ik de acceptatie en rust gevonden waar ik al die tijd eigenlijk naar zocht.

Ondanks dat ik al christen was, heeft mijn burn-out op de een of andere manier nog een diepere laag gebracht in mijn relatie met Jezus.

En dat gun ik wat dat betreft iedereen.

Misschien heb jij die relatie al.

Misschien ben je nog zoekende.

Misschien geloof je nog helemaal niet, maar ben je er wel nieuwsgierig naar.

Stuur me vooral eens een berichtje waar jij staat.

Ik ben überhaupt heel benieuwd naar mijn luisteraars.

Waar sta je momenteel in het leven?

Waar worstel je mee?

Of waar ga je juist heel goed op?

Laat het me weten en stuur me een mailtje via hello@studiodoeners.nl.

Ik lees alle mail.

Maar de belangrijke noot over schuldgevoel is deze:

Laat schuldgevoel niet veranderen in schaamte.

Laat het niet tussen jou en God in komen te staan.

God weet het al.

Je mag altijd bij God komen met alles waarin wij tekortschieten.

Juist in onze zwakheid is God sterk.

We mogen altijd weer bij Hem terugkomen.

Met die kennis is mijn eigen schuldgevoel een stuk minder geworden.

Ook omdat ik weet dat ik op die Rots mag staan.

Het steeds opnieuw ontkrachten van beschuldigingen helpt mij daar enorm bij.

Gedachten als:

“Ik ben niet goed genoeg.”

“Ik mag er niet zijn met mijn ADHD.”

“Ik heb een burn-out gehad.”

“Ik kan nooit taken afmaken.”

Ik mag altijd weer bij Jezus terugkomen.

En dat mag jij ook.

Wel wil ik daar een belangrijke nuance in aanbrengen.

Onderzoek schuldgevoel.

Waar komt het vandaan?

Misschien is er een moment waarop de Heilige Geest je ergens op wijst en waarin er daadwerkelijk iets is waar je iets mee mag doen.

Dat is belangrijk om te onderzoeken.

Maar er is ook schuldgevoel dat je continu probeert wijs te maken dat je niets waard bent.

Dat blijft maar terugkomen met dingen als:

“Oh, weet je nog wat je een paar jaar geleden hebt gezegd?”

“Dat was echt heel slecht van jou.”

“Wie denk jij wel niet dat je bent?”

Onderzoek dat gevoel.

Waar komt het überhaupt vandaan?

Is het gegrond?

Is dit iets waar ik iets mee moet?

“Heer, wat wilt U dat ik hiermee doe?”

En als het van de tegenstander komt:

“Heer, wilt U voor mij vechten? Wilt U dit gevoel van mij wegnemen als dit niet van U is?”

Dus dat was eigenlijk mijn mix van schuldgevoel, ADHD, uitstelgedrag en een klein stukje van alles wat ik tijdens mijn burn-out heb meegemaakt.

Want als ik álles zou vertellen, zou dit een bijzonder lange podcastaflevering worden.

Ik hoop dat deze tips jou helpen.

Nog even samengevat.

Tip één: leg je telefoon in een andere kamer, gebruik eventueel iets als een TapOut, of doe allebei. Zorg dat je die automatische impuls om je telefoon te pakken onderbreekt.

Tip twee: stop en onderzoek je gedachten.

Wat denk ik nu eigenlijk?

Is dit waar?

Dat geldt ook voor schuldgevoel.

Probeer te onderscheiden waar het vandaan komt.

Is er daadwerkelijk iets waar je iets mee mag doen?

Of hoor je steeds beschuldigingen als:

“Je bent niet goed genoeg.”

“Je hebt dat ene ding jaren geleden gedaan.”

“Wie denk je wel niet dat je bent?”

Zeker wanneer je iets allang bij God hebt gebracht, mag je onderzoeken of dit misschien juist beschuldigende gedachten zijn die je bij Hem vandaan proberen te houden.

Tip drie: probeer minder haast in je dag te creëren.

Plan niet te veel in één dag.

Maak ruimte.

Want hoe meer stress je ervaart, hoe moeilijker het vaak wordt om je dag door te komen.

Misschien heb je sneller de neiging om je telefoon te pakken.

Je concentratie wordt minder.

Je raakt overprikkeld.

Nou, noem maar op.

Dus meer telefoon is meer… minder.

Snap je?

Ik hoop dat je hier iets aan hebt gehad.

Het was een beetje een breintje vol met allerlei verschillende dingen.

Maar goed, dat ben ik.

Ik hoor ook heel graag wat jij van de podcast vindt en welke onderwerpen je nog graag zou willen horen.

Ik wil binnenkort ook een aflevering opnemen waarin ik luisteraarsvragen beantwoord.

Dus heb jij een vraag die je graag in de podcast beantwoord zou willen hebben?

Stuur hem dan naar hello@studiodoeners.nl.

Dit was hem voor deze week alweer.

Ik zie je heel graag bij de volgende.

Doei doei!

Heb jij genoten van de Faith Fueled ADHD Moms Podcast?

Dan ben ik je eeuwig dankbaar als je een review zou willen achterlaten.

Dat helpt mij enorm om beter gevonden te worden en om andere vrouwen zoals jij en ik te bereiken en te helpen rondom geloof, moederschap en ADHD.

Alvast enorm bedankt en tot de volgende keer.